YÜRÜSEM,YÜRÜSEM,YÜRÜSEM....

Doğa Resimleri

 

Yürüsem,yürüsem,yürüsem….

Ayaklarım kanayana dek, iyice bitkin düşene dek yürüsem… Hiçbir şeye aldırmadan… Yorulmadan…Yüzümde  rüzgarın okşayan elleri,tepemde güneş…

            Ne zaman içim sıkılsa, yürümek isterim hep.”Her şey üst üste gelir” derler ya…Öyle düşündüğüm gün ya da günlerde yürümek isterim delicesine…Her şey üst üste gelir mi?Yoksa kırılganlıklarımızın arttığı,gücümüzün tükendiği anlarda mı böyle hissederiz?Yani her şey olağan halinde mi seyrediyor yaşamda? Yani  olumsuzluklar, iç sıkıntıları, yanlış anlaşılmalar ya da hiç anlaşılmayanlar, bir kurt gibi, güçsüz olduğumuz anda mı kemirir yüreğimizi? Gökyüzüne bakmayı unutur muyuz o sıra?

            Çoğumuz yaşamışızdır buna benzer ruh hallerini. İnanıyorum… Hep söyleriz ya şöyle  rahat rahat başkalarına…”Yarın güneş doğacak, yeni bir gün başlayacak, bak göreceksin her şey düzelecek…”Ya da “Sen üstesinden gelirsin, bilirim güçlüsündür sen…”Yapılmaya çalışılan, güç vermek, hadi toparlan demek, ben de aynılarını yaşadım ve bak karşındayım demek,  biliyorum…

            Ama hepsinden önemlisi kendimize diyebilmek bunları.Asıl ben kendime :“ Hadi!! Lütfen toparlan, güçlü ol, her gecenin sabahı, her olumsuzluğun olumlu bir yanı var biliyorsun…” diyebiliyorsam… Asıl ben inanıyorsam dediklerime… Ve her benden kopan parçayla, ertesi gün yeniden güçleniyorsam… Kabullenebilmişsem yaşamı siyah ya da beyazıyla… Kim ya da ne karartabilir ki yüreğimi?

                                                              

 

                                                                         NADİRE

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !